Ken at Sea

school at sea: help me de oceaan over


Een reactie plaatsen

Filmpjes en vulcanic bombs

Drie kinderen aan boord van de Regina Maris komen van de Azoren. Zij kwamen onlangs dus echt even thuis. Alle ouders van buiten de Azoren hadden thuis een filmpje gemaakt en die werd op de Azoren – bij wijze van verrassing – aan de kids getoond. Ken schrijft hierover in de sailmail die we kregen:

Hola!                                                                                                                                                         Bedankt voor het filmpje op de Azoren. Die was leuk :). Het was eigenlijk best grappig, want we kregen het filmpje te zien midden in een rondleiding. Iedereen was emotioneel en zo. Dan zegt de rondleidster: kom jongens! We gaan verder met de rondleiding. Mensen waren nogal pissed, maar achteraf vond ik het wel grappig. Het was best wel een interessant museum trouwens. Het ging over de vulkanen van de Azoren. De hele rondleiding lang ging het zo; De gids legde een paar minuten wat uit en vervolgens gingen we een kort filmpje kijken. We hebben ongeveer 5 korte filmpjes gezien (6 met die van jullie) in een rondleiding van iets van een uur of zo. Daarna zijn we naar een oude vuurtoren geweest naast het museum. De hele onderverdieping was bedolven in vulkaan as. We hadden in het museum gave foto’s gezien met de vuurtoren half bedolven op de voorgrond en vulkaan uitbarstingen op de achtergrond. Toen we helemaal de toren in gingen, wat overigens enorm hoog was, kon je heel goed delen van de kraters zien waar ooit nog actieve vulkanen waren. Ik moest toen denken aan een fotoreportage die ook in het museum hangt met allemaal foto’s waarbij mensen bij een actieve vulkaan poseren. Het was heel raar: dan zie je een foto van twee peuters die opeens 100 meter bij een actieve vulkaan staan! Het was in die tijd een leuk weekend uitje om naar de vulkaan te gaan. Ook gingen ze er heen om op as-stranden te spelen. Wat erg onnodig is wanneer je op een eiland woont trouwens. Die as-stranden waren nog heel goed te zien. Rond de vuurtoren waren een paar honderd meters met alleen maar as en ‘vulcanic bombs’. Vulcanic Bombs zijn grote klodders lava die waren afgevuurd tijdens een uitbarsting. Tijdens het vliegen werd de voorkant helemaal glad, terwijl de achterkant nog ruw was met veel uitsteeksels. Dat zag er apart uit. Dat vond het museum duidelijk ook, want het complete gebouw is ondergronds en de parkeerplaats is een stukje verderop gebouwd. Als je daar naar binnen gaat verwacht je er niet heel veel van, maar het is echt een best groot museum. Verder ben ik ook nog gaan zeilen. Jorge had bij zijn zeilclub geregeld dat we twee boten konden lenen. Het was een soort fusie tussen een valk en een splash. Stel je een valk voor, maar dan niet stabiel. Een van de groepjes is zelfs omgegaan :). Ook had de boot helaas geen picknickmand dus dat is wel een groot nadeel. Wel was Nikki nog even met Jorge naar de Regina gegaan om wat water te halen. Ze kwam terug met een kan water die vervolgens natuurlijk binnen een paar minuten was omgevallen. Het zeilen was leuk en toen we de boot doorgaven aan de volgende groep hadden we natuurlijk wel eerst de hele boot vol geschept met hoosblikken en het zwaard omhoog gedaan. Op nog weer een andere dag kwam er iemand wat vertellen over walvissen. Hij was super enthousiast, waardoor het heel leuk was om naar te luisteren. Ik heb een boel nieuwe dingen geleerd: killer whales (orca’s) killen helemaal geen mensen en het zijn geen whales (pandadolfijn is een leukere naam), Spermwhale en potvis is het zelfde beest, ga nooit naar het dolfinarium, alleen humpbackwhales maken zulke coole geluiden als Dori de anderen klappen gewoon met spiertjes in hun neus, wij hebben potvissen en common dolphins gezien onderweg, er zijn nog steeds mensen die de hele dag in een verrekijker zoeken naar walvissen (gezien tijdens solobivak) en walvissen zijn super cool. Het was echt leuk.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Bijna thuis!

Nog een dag en dan vaart Ken Het Kanaal al weer binnen. Ze hebben veel wind gehad vanaf de Azoren en dus ligt de Regina Maris voor op schema. We hoorden geruchten dat ze nog een rondje Waddeneilanden gaan doen om af te kicken. Op 15 april meert het schip af in IJmuiden, we kunnen niet wachten! Hier een filmpje dat we kregen vanaf de Azoren.

 

[

 

 


1 reactie

Vertrek van Bermuda

Hola! Hier komt een lekker sailmailtje na het vertrek uit Bermuda. Het is hier alweer flink aan het schommelen. Alles vliegt de salon rond. Je zou toch denken dat mensen gaan snappen dat je niet je bestek op je bord moet leggen, maar op het anti-slipmatje. Het is echt vet grappig. Dit gaat waarschijnlijk het wildste stuk worden. Sam heeft ons gewaarschuwd dat de waterdichte deuren misschien dicht moeten en dat we misschien tuigjes aan moeten op het dek. Er is een goed weerbericht, maar het zou nog steeds best heftig worden. Er komen windstoten van dertig knopen, maar gelukkig is dat als we voor de wind varen en niet aan de wind, want dat zou veel erger zijn. Vandaag hebben we voor het eerst schnitzel gehad. Het was echt geweldig. Het smaakte gewoon naar schnitzel, wow! Ook zat er appelmoes bij en dat is altijd een pluspunt. Gisteren zijn we naar twee oude forten geweest. We zijn er heen gelopen. Het eerste fort zag er een beetje uit als een rechthoekig voetbalstadion. Ruimte in het midden en in plaats van tribunes brede muren met kamers er in. Ook zaten er aan beide kanten poorten, trappen en dakpaden. Ik weet niet waar het vroeger voor gebruikt werd, maar nu was het echt een ruïne. Binnen was alles goor en gesloopt. Het lag er vol met verlaten flesjes, oude schoenen en kapotte wc-potten. Natuurlijk was dit de perfecte plek voor… paintball! Nee? Een feestje? Nee. Ohh, mmmh. Oh, natuurlijk. Verstoppertje! Holyshit, dat is vet. Het was trouwens best cool in het verlaten fort. Helaas was Lika in een roestige spijker gaan staan en moest ze terug naar de boot hinken. Gelukkig was de nieuwe scheepsarts ter plaatse. Momenteel zit ze trouwens nog steeds met haar voet in het speciale anti ontsteek water met bestandsdelen die ik niet weet. Het is vast gewoon scheepsarts-magie. Back on topic, na het eerste fort zijn we nog naar een tweede geweest. Deze was een stuk groter. Hij had ook loopgraven en hij ging heel ver door onder de grond. Leuk weetje: dit fort was vroeger een club. Dat moet wel echt vet zijn geweest. Het eerste wat we deden toen we daar aan kwamen was natuurlijk de donkere kelders in duiken. Het was er echt pikkedonker. Gelukkig hadden er een paar zaklampen mee. Op een gegeven moment liep ik voorop zonder licht. Helaas zat daar een enorm gat in de vloer en ging ik vol op m’n plaat. [hier hield het bericht van Ken spontaan op, maar ik heb hem later nog wel gesproken, dus hij is niet in het donkere fort achtergebleven!]


Een reactie plaatsen

De discodip behuizingen en paradijselijke zeekust

Wat is dat? Het lijkt wel een regenboog. Nee, zie je die witte vlakken daar niet dan. O, ja, mmmmh, misschien wel een boel discolampjes. Nee, denk het niet daar is het te groot voor, misschien is het de neon-verf van oudennieuw? Nou, zoveel verf hebben we ook niet hoor. O wacht, natuurlijk. Het zijn de huisjes van Bermuda!
Vandaag ( 1 maart) kwamen we in Bermuda aan. Bij aankomst kregen we de zelfde dag nog twee uurtjes vrije tijd om te bellen en Sint George te verkennen. Bermuda zag er echt ongelooflijk mooi uit. Je hebt er twee soorten huizen. De compleet witte huizen die hebben zelfs een wit dak. Het valt dan ook heel erg op in z’n omgeving wanneer je opeens een witte vlek ziet zitten op het landschap. Alle andere huizen zijn in vrolijke kleurtjes geschilderd. Sterker nog zelfs het vliegveld had leuke kleurtjes. Dit gevarieerde kleurenpallet geeft de omgeving een heel levendig gevoel. Elk huis is opvallend en springt er tussen uit. Dit alles zorgt ervoor dat je aan het raam gekluisterd zit tijdens je busreis naar Hamilton en weer terug.
Maar dit oogverblindende landschap is niet het enige wat het bekijken waard was in Bermuda. Je hebt ook de helder witte stranden met palmbomen die liggen aan het fel blauwe water. Ik ben er maar eventjes geweest, maar het zag er toen al geweldig uit. Helaas was er een groot probleem. Het was er namelijk maar 13 graden met vreselijk koude winden, brrrr. Dit heeft er wel aan bij gedragen dat bijna iedereen een lekkere trui heeft gekocht in bermuda. Het is zelfs zo erg dat mensen niet alleen fashiontwins zijn. Ze lopen gewoon met bijna tien man rond met de zelfde trui. Het is heel leuk om te zien.
Hopelijk is het ook zo mooi op de Azoren, maar daar lees je over in een ander blogje.


Een reactie plaatsen

Don’t mes with the master Ninjas

Don’t mes with the Master Ninjas
En daar zat ik dan ui te snijden. Mijn mes kwam nauwelijks door het ui heen met zijn vreselijk botte lemmet. Dat klote ding maakte nauwelijks een krasje. Dus toen ik klaar was met dat helse choppen bedacht ik; Dit kan niet langer, zo houd ik het de komende maanden niet meer vol. Deze keukendienst is een marteling. Een lepel zou waarschijnlijk nog meer schade aanrichten. Ik wilde er een einde aan maken, maar ik kreeg met deze rommel toch niks door gesneden. Dat betekent door nog een keukendienst heen komen dus, maar toen zag ik het licht. Ik ging Master Ninja worden en ja het is echt zo cool als het klinkt. Een Master Ninja heeft toegang tot de SCHERPE MESSEN. Ja, ik weet het, dat is het mooiste wat je ooit gehoord hebt. Je moet ze zelfs slijpen voor elke snijbeurt. Toen ik er van hoorde werd ik er een beetje emotioneel van om eerlijk te zijn. Helaas was er nog één obstakel te overkomen tot ik toegang zou krijgen tot deze kleine wondertjes; Ik moest het snijexamen halen. Het snijexamen is een speciaal inwijdingsritueel uitgevoerd door Jelle. Eerst moet je de drie proeven overleven, waarna je de vijf geboden moet kennen. De drie proeven zijn: het snijden van een ui, knoflook en een appel. Gelukkig waren er geen appels aanwezig aan boord waardoor mijn overlevingskansen veel groter werden. Nadat ik de speciale snijtechnieken had benut tijdens de proeven kwam ik dan na een lange tocht aan bij de vijf geboden. Vijf regels zoals: je mes na gebruik meteen afwassen en nooit in de afwasbak leggen en leg een handdoek of anti-slipmatje onder je snijplank. Toen ik die ook had weten op te noemen was het moment aangekomen. Ik werd een echte Master Ninja. Mijn naam werd vereeuwigd op een lijst met Master Ninjas onder de storage- en frisdranklijst. Toen had ik eindelijk toegang tot de messen. Ik zal dat moment nooit van
mijn leven vergeten. Ik heb de messen trouwens verder nog niet gebruikt, want de uien had ik toch al gesneden en de verjaardags worteltjestaart voor Isa vereiste weinig snijden. Maar dat maakt niet uit joh. Het zijn maar een paar messen.
Groetjes,
Ken


Een reactie plaatsen

Bericht uit Cuba

Na een paar weken van radiostilte, hebben we vandaag per sms contact gehad met Ken vanuit Cuba. Er is nauwelijks wifi beschikbaar op het eiland. Er is weliswaar een beperkt aantal wifi-spots, waarvoor je een kaart moet kopen die een uur toegang geeft, maar de kwaliteit is dermate beroerd dat bellen niet lukt. Vanzelfsprekend is er slechts 1 aanbieder van die kaarten en kun je ze verder overal op de zwarte markt kopen. Ken schrijft dat het “super gaaf” is op Cuba. Ze zijn in een groepje van 8 een eigen reis aan het maken en dat bracht ze inmiddels in Havana, Trinidad en Santa Clara. Hier een korte compilatie uit de verschillende sms-berichten:”We zitten nu in Playa Laga. Gelukkig ben ik niet meer ziek. Ik lig onder een palmboom met kokosnoten, het is heerlijk weer, maar het water is nogal koud. Er zijn hier kitesurfers op het strand maar duikers heb ik nog niet gezien in de Varkensbaai. We eten een broodje met nougat nu, want we konden nergens beleg kopen. Toch had ik het veel communistischer verwacht. Ze mogen hier sinds een paar jaar hun eigen bedrijf oprichten. Nepcommunisten. Er is best wel een groot verschil tussen arm en rijk. Voor het paardrijden – heb ik gemist omdat ik ziek was – betaalden we per persoon een maandsalaris van een nachtwaker van een school in Trinidad. Ook zijn er best veel borden met propaganda. Op tv hebben ze wel gewoon Amerikaanse soaps en er is coca cola. Er zijn bedelaars en andere hebben gouden kettingen om hun nek. Niemand spreekt Engels, maar ik kan nu al een beetje Spaans praten. Iedereen lijkt wel kleding en eten te hebben waar we ook komen. En we komen op allerlei gekke plekken. Gisteren zijn we bij het Ché monument geweest en natuurlijk bij de sigarenfabriek. Daar gaat alles nog met de hand.Er is hier nog steeds een andere wisselkoers voor toeristen. Je hebt de cuc en de cup. Op de ene plek is het super duur en op de andere kun je met z’n negenen uit eten gaan voor minder dan 20 dollar. Trinidad was bijvoorbeeld duur. Guantanomo Bay? Was helaas te ver weg. Ander hadden we nog ff kunnen waterboarden. M’n batterij is bijna leeg en ik moet gaan zwemmen…”

P.S. Tijdens de scheepsovername was ik stuurman in de wacht van 1 tot 5. Dat was echt heel leuk.


1 reactie

Een glimp

De Regina Maris is onderweg van Panama naar Cuba. Op de facebookpagina van het schip zagen we een glimp van Ken voorbij komen. Ze zitten midden in de scheepsovername. Iedereen heeft dus opnieuw gesolliciteerd naar een functie. We lazen dat er een sterk nautisch team en keukenploeg was, maar verder weten we nog weinig. Over een paar dagen meren ze aan in Cuba en horen we hopelijk meer. Voorlopig lijken ze een lekker windje te hebben.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2F590714677709376%2Fvideos%2F1210357005745137%2F&show_text=0&width=560